Δημοτικό Σχολείο "Άγιος Ιωσήφ"


Σύλλογος Γονέων
Σύλλογος Αποφοίτων

Δελτία Τύπου

Συνέντευξη της κ. Μαρίας Παπαγιάννη

Η κ. Ελενα Νταβλαμάνου έγραψε στην ΘΕΣΣΑΛΙΑ στις 25/2/2018 το παρακάτω άρθρο:

Συγγραφείς, εικονογράφοι, εκδότες, βιβλία και νέες εκδόσεις συμπληρώνουν κάθε φορά το παζλ της φιλαναγνωσίας και "ταξιδεύουν" τους μικρούς αναγνώστες στους μαγικούς χώρους της λογοτεχνίας. Σ` αυτό το μοναδικό ταξίδι, συνεπιβάτης αρκετών μαθητών/τριών τριών σχολείων του Βόλου, υπήρξε την εβδομάδα που μας πέρασε, η αγαπημένη και πολυγραφότατη συγγραφέας κ. Μαρία Παπαγιάννη. Στα αφηγηματικά μονοπάτια των παραμυθιών οδήγησε τους μικρούς μαθητές με το δικό της, μοναδικό τρόπο, αφηγήθηκε ιστορίες και συζήτησε με τα παιδιά για τα δύο υπέροχα βιβλία της, το "Τουλάχιστον δύο" και το "Είχε απ` όλα και είχε πολλά". Η αμεσότητα, η γλυκύτητα και η αφηγηματική δεινότητά της εξέπληξαν για άλλη μια φορά, μαθητές και εκπαιδευτικούς.

Πολυγραφότατη και ιδιαίτερα αγαπητή στους μικρούς αναγνώστες. Τι σημαίνει «γράφω» για τη Μαρία Παπαγιάννη και πότε ξεκίνησε το συγγραφικό της ταξίδι;

Γράφω γιατί δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Γράφω για τα δικά μου ερωτηματικά, γράφω γιατί δεν έχω απαντήσεις, γράφω για να χωρέσω στην καθημερινότητα, γράφω μπας και καταλάβω. Γράφω για να απαλλαγώ από τις ενοχές μου ή για να ξεπεράσω τη ντροπή μου για όλα αυτά που συμβαίνουν στον κόσμο και μας βρίσκουν στον καναπέ μας. Γράφω για να αλλάξω το παρελθόν, ποιος είπε ότι η ζωή δεν είναι αυτή που έζησε κανείς αλλά αυτή που θυμάται; Γράφω γιατί από τότε που ήμουνα μικρή στη Λάρισα τα έβλεπα όλα σαν μικρές και μεγάλες ιστορίες.

«Είχε απ’ όλα κι είχε πολλά»…Ένα παραμύθι που με παραβολικό τρόπο μιλά στα παιδιά για τις τραγικές επιπτώσεις του φόβου του ανθρώπου για την απώλεια των αγαθών. Τελικά τι χρειάζεται να έχει ένας άνθρωπος για να είναι ευτυχισμένος;

Άλλοτε χρειάζεται πολλά κι άλλοτε λίγα. Όταν ήμουνα μικρή ήθελα και τι δεν ήθελα. Όταν ερωτευόμουνα τα ήθελα όλα. Μεγαλώνοντας πια ανακαλύπτω ότι πραγματικά κι από ένα τίποτα γίνεται ο Παράδεισος. Να μπορείς να βλέπεις τη χαρά της κάθε στιγμής και να την απολαμβάνεις. Να μοιράζεσαι με αυτούς που αγαπάς την κάθε μέρα. Να μπορείς να ονειρεύεσαι το γύρο του κόσμου, ένα ταξίδι, μια εκδρομή, μια βόλτα. Να μην φοβάσαι, να είσαι ελεύθερος, να μην παραδίνεσαι.

Το βιβλίο σας «Τουλάχιστον δύο» διαπραγματεύεται ένα πολύ τρυφερό θέμα, το θέμα της φιλίας. Τι θέση έχουν στη ζωή σας οι φίλοι; Η φιλία είναι «μεταδοτική»;

Νομίζω ότι γεννιόμαστε με την ανάγκη επικοινωνίας και τη δημιουργία σχέσεων. Προσωπικά είμαι τυχερή. Από μικρή έκανα εύκολα φίλους και περπατούσα μαζί τους για πολλά χρόνια. Πάντα ήθελα αυτά που κάνω και σκέφτομαι να τα μοιράζομαι και με άλλους. Κι έτσι ένιωθα ότι τα δύσκολα γινόταν ευκολότερα και οι χαρές πολλαπλασιάζονταν. Είχα την τύχη να μεγαλώνω σ΄ ένα σπίτι με ορθάνοιχτες πόρτες και γεμάτο κόσμο. Θείοι, ξαδέλφια, φίλοι γύρω από ένα τραπέζι να λένε ιστορίες. Είναι από τις πιο ωραίες αναμνήσεις μου. Και γι΄ αυτό λέω ότι η φιλία είναι μεταδοτική. Όταν έχεις μάθει να ζεις σε φιλόξενα σπίτια ξέρεις ότι είναι καλύτερο να τρως πάντα με φίλους. Και είναι ωραίο να δουλεύεις με φίλους. Τα δυο βιβλία που αναφέρατε τα έχω κάνει με την υπέροχη Έφη Λαδά. Δεν την ήξερα τώρα μας συνδέουν δυο βιβλία και χιλιάδες μικρές ιστορίες. Γίναμε φίλες πια.


Συνοδοιπόρος στη ζωή με τον σπουδαίο Θάνο Μικρούτσικο. Πείτε μας λίγα λόγια για την επαγγελματική σας «συνύπαρξη».

Όταν με κάποιο άνθρωπο μοιράζεσαι την κάθε μέρα, αγωνίες αλλά και όνειρα, όταν έχεις τις ίδιες αγάπες, όταν μπορεί ο ένας να τελειώσει την κουβέντα του άλλου είναι λογικό να συνυπάρξεις και επαγγελματικά. Η αλήθεια είναι ότι αυτό κάνουμε κάθε μέρα. Το στούντιο του Θάνου είναι δίπλα στο γραφείο μου. Μια πόρτα που ανοίγει και κλείνει για να του πω κάτι που σφηνώθηκε στο μυαλό μου για να ακούσω κάτι που γράφει. Όλα αυτά τα χρόνια που είμαστε μαζί το ίδιο κάνουμε. Μοιραζόμαστε ιστορίες. «Λέγε ο ένας, λέγε ο άλλος» σαν τον τίτλο του βιβλίου cd που κυκλοφόρησε μέσα στις γιορτές.

Πρόσφατα είχαμε τη χαρά να σας απολαύσουμε σε τρία δημοτικά σχολεία του Βόλου. Όντας παρούσα σε μια από αυτές τις παρουσιάσεις, συγκεκριμένα στο Ελληνογαλλικό Δημοτικό Σχολείο Βόλου Saint Joseph, ομολογώ πως έμεινα άφωνη από την αφηγηματική σας ικανότητα, την αμεσότητα, τη ζεστασιά, την γλυκύτητά σας. Ποιο είναι το μυστικό για αυτήν την τόσο καλή σχέση με τα παιδιά;

Νομίζω ότι είναι αυτονόητο. Περνάω καλά μαζί τους. Μ` αρέσει να παίζω μαζί τους. Μ΄ αρέσει να ακούω τις ιστορίες τους και να τους λέω τις δικές μου. Λατρεύω τη φαντασία των παιδιών αλλά και την πίστη τους στη δικαιοσύνη και στην αντρεία. Μ` αρέσει που δεν χρειάζεται να τους εξηγήσεις τα αυτονόητα κι από την άλλη μ` αρέσει ό τρόπος που σκέφτονται ότι δηλαδή αν θέλεις χωράς σ΄ ένα σπιρτόκουτο, αν θέλεις διασχίζεις το σκοτεινό δάσος, αν θέλεις τα κάνεις όλα. Κι έτσι όταν είμαι κοντά στα παιδιά νιώθω ευτυχισμένη γιατί μπορώ για λίγο να μοιράζομαι μαζί τους αυτό το «αν θέλεις τα κάνεις όλα». Και μεγαλώνοντας είναι τόσο δύσκολο να το πιστέψεις. Τα παιδιά όμως όταν με δέχονται νιώθω ότι με κερνάνε λίγο από το θαύμα τους

Ποια είναι η αγαπημένη σας φράση ή ρητό;
Κατά καιρούς μου κολλάνε διάφορα. Πολύ συχνά λέω σε φίλους «πάρτο αλλιώς» Σκέψου δηλαδή ότι όλα αυτά που έχεις στήσει μπορεί να είναι μόνο η δική σου άποψη. Θεωρώ πολύ σημαντικό να μπορείς να βλέπεις κάτι και μέσα από τη ματιά του άλλου. Το μεγαλύτερο και δυσκολότερο ταξίδι είναι από τη ματιά σου στη ματιά του άλλου. Επίσης αγαπημένη μου φράση είναι: Λυπήσου αυτούς που δεν ονειρεύονται
Ταυτίζεστε με κάποιον από τους ήρωες των βιβλίων σας;
Ο καθένας είναι η ιστορία του και νομίζω ότι με κάποιον τρόπο ο κάθε συγγραφέας γράφει για τις δικές του βαλίτσες, για το δικό του ταξίδι. Δεν ταυτίζομαι με κάποιον από τους ήρωες αλλά πολύ τους νοιάζομαι και σ΄ όλους μπορώ να βρω σημάδια μου. Κάποιους θα ήθελα να τους μοιάσω αλλά στη ζωή πολλές φορές όταν νιώθω μικρή για να αντιμετωπίσω κάτι με μαλώνω «άλλα γράφεις κι άλλα κάνεις»
Πόσο σημαντικά είναι τα παραμύθια για την εξέλιξη ενός παιδιού;
Τα παραμύθια είναι ένα μεγάλο δώρο που μπορούμε να κάνουμε στα παιδιά μας. Όλα τα παραμύθια λένε με κάποιον τρόπο το ίδιο. Ο ήρωας πρέπει να τολμάει να τα βάζει με όλα τα θεριά, τους δράκους και το κακό γενικότερα για να φτάσει στον σκοπό το. Και νομίζω ότι μόνο αυτό να πάρουν τα παιδιά μας από τα παραμύθια ότι δηλαδή η ευτυχία δεν σε περιμένει σε κάποιο κλειστό συρτάρι είναι μεγάλο κέρδος

Πώς μπορούμε να εμπνεύσουμε σ’ ένα παιδί την αγάπη για το βιβλίο;
Νομίζω ότι είναι σημαντικό να διαβάζεις σ΄ ένα παιδί από τότε που είναι πολύ μικρό. Αν του μεταδόσεις την αγάπη για τα βιβλία νομίζω ότι ακόμα κι αν τα απαρνηθεί στα δύσκολα χρόνια των πολλών καθημερινών υποχρεώσεων θα τα ξανασυναντήσει στο δρόμο του. Από την άλλη πιστεύω ότι είναι σημαντική η ατμόσφαιρα που μεγαλώνουν τα παιδιά. Σ΄ ένα σπίτι που όλοι διαβάζουν ή που όλοι αγαπούν το διάβασμα είναι φυσικό και τα παιδιά να τα αγαπήσουν.

Μια ευχή για τους μικρούς αναγνώστες.

Να φοράτε πάντα παπούτσια με φτερά. Να τολμάτε να ονειρεύεστε και να πολεμάτε γι΄ αυτά που πιστεύετε.

Σας ευχαριστώ θερμά και εύχομαι πάντα επιτυχίες!